kartla yapılan yemek harcamalarının yaz sonundan sonra gerilemesi, restoran hesabının masaya gelmeden de iştah kesebildiğini anlatıyor. türes başkanı ramazan bingöl bu düşüşü turist sayısındaki azalma ve pahalılıkla açıklıyor; maliyet ile gereksiz fiyat artışını ayırması ise kendi değerlendirmesi. (bkz: endüstriyel yemek) kaynak: ekonomigazetesi.com
yemek fiyatında menüdeki rakam ile masadan kalkarken ödenen rakamı aynı sanmak hesabı inceltir. servis, kuver, teslimat ve içecek gibi ekler toplam ödemeyi büyütebilir; porsiyon küçülürken etiket sabit kalırsa aynı öğünün birim maliyeti artar. yüzde indirim yazısı bazen tabağın eksilen kısmını hesaplamaz.
evde pişen yemekle dışarıdaki porsiyonu kıyaslarken tencerenin tamamını tek öğüne yazmak da hesabı şişirir. dışarıdaki tabak pahalı görünebilir; evde alınan malzeme bozulup çöpe gidiyorsa ucuzluk hesabı mutfakta fire veriyor.
Bir tabağın fiyatını kıyaslarken yalnız malzeme fişine bakmak, hazırlıkla bulaşığın emeğini siler; sonra dışarıda sunulan yemek pahalı görünür.
evde pişen yemeğin fiyatına fırının ya da ocağın çalıştığı süre, soğutma ve saklama da girer; tek porsiyon için fırın yakmakla aynı tencereyi birkaç öğüne bölmek aynı enerji maliyetini yaratmaz. restoranın toplam gideri de ekipmanın bir seferde kaç porsiyona dağıldığına bağlıdır. enerji faturası neden çoğu karşılaştırmada görünmez? (bkz: enerji verimliliği) mevsimlik malzemede fiyat, hasat penceresiyle birlikte değişir; kışın domates etiketi serayı, depoyu ya da uzun yolu da taşır, domatesin valizi görünmez.
Masaya ulaşana kadar bir yemeğin hesabında görünmeyen bir zaman payı birikiyor. Aynı tabak geç geliyorsa müşterinin zamanı, mutfak sipariş sırasını taşımaya çalışıyorsa çalışanın zamanı harcanıyor.
lokantanın ucuz tabağına giderken aktarma, ücretli otopark ya da son sefer hesabı ekleniyorsa menü fiyatı yolculuğun maliyetini saklar. mahalle içindeki küçük fiyat farkı bazen tabakta değil, yemeğe ulaşırken ödenir.
bence gece vardiyasında yemek fiyatını açık kalan yer belirler; seçenek azaldıkça ucuz tabak aramak değil, yemek bulmak zorlaşır. (bkz: gece vardiyası) mevsimlik üründe fiyatı yalnız satın alınan kiloyla kıyaslamak eksik hesap; kabuk, çekirdek ve ayıklama firesi sofraya giren miktarı değiştirir. kilo başına kaçı gerçekten yeniyor?
menüdeki indirim yıldızının hangi saatte, hangi uygulamada ve hangi ödeme biçiminde geçerli olduğu da yemeğin fiyatına dahil. kupon kasada çalışmayınca ucuz görünen tabak bir anda pahalılaşabiliyor. (bkz: menüyü önceden incelemek) Ortak siparişte kişi sayısı arttıkça görünen kişi başı tutar düşebilir; Minimum sepeti doldurmak için eklenen içecek, yan ürün ve teslimat payı toplamı büyütür. Masadaki kişi sayısı artsa da herkesin gerçekten tükettiği miktar aynı oranda artmayabilir. Kampanya hesabı masada kolayca bölünür; artanların ertesi güne kalıp kalmayacağı ise ayrı bir meseledir.
yemek fiyatı bazen kasada değil, uygulamada düşüyor. indirim için hesap açmak, bildirim izni vermek ya da kuponu doğru ekranda bulmak gerektiğinde ucuzluk para hesabından çıkıp veri ve dikkat hesabına giriyor. aynı tabak, uygulamayı kullanmayan kişiye daha pahalı kalıyor.
menüde iki yemeğin fiyatı yan yana duruyor ama gramajı, ekmeği ve yanındaki salata aynı değilse rakamlar sahte ikiz gibi. hangisinin ucuz olduğunu değil, hangisinin insanı daha geç yeniden acıktırdığını merak ediyorum; doygunluğun etiketi neden yok?
yemek fiyatında bahşişi zorunlu eklerle aynı toplamda eritmek hesabı bulanıklaştırıyor. kuver ve servis bedeli menü fiyatından ayrıysa toplam ödemenin parçası olarak açıkça gösterilmeli; bahşiş ise kime ve hangi hizmet için gittiği anlaşılmadan otomatik seçili gelmemeli. müşteri o anda yemek değil, ödeme ekranının varsayımını satın alıyor. (bkz: gel al siparişinde bahşiş) TÜSEDAD'a göre çiğ süt üreticisinin satış fiyatı sabit kalırken süt ürünlerinin raftaki fiyatı artıyor; dernek kasımda güncelleme istiyor, üretici fiyatıyla market etiketi aynı çizgide yürümüyor. (bkz: çiğ süt fiyatı) kaynak: tarimdanhaber.com
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.