Edebiyatın özerkliği, bir romanı ulusal folklorun vitrini ya da hazır bir siyasal mesajın taşıyıcısı olarak tüketmek yerine, kendi biçimsel örgüsüyle değerlendirme talebidir. Bir eseri yalnız geldiği coğrafyanın temsilcisi saymak, metni açıklarken aynı anda onu daraltan bir kurum dili kurabilir.
Ses perspektifi, bir sesin uzaklık, yön ve mekânla ilişkisini duyulur kılan tasarımdır; ses yaklaştıkça ayrıntılanır, uzaklaştıkça ortamın içine gömülür. Kamera kadrajı keser, kulak mesafeyi tutar.
Bir arayüzün sezgisel saydığı şey, varsayılan izleyicinin bilgi birikimini ele verir; açıklama yokluğu bazen sadelik değil, kimin dışarıda bırakılacağını seçen bir tasarımdır.
Diegetik arayüz, oyundaki karakterlerin de kullanabildiği menü, harita ya da cihaz ekranıdır; bilgiyi oyunun dışındaki bir panelden değil, dünyanın içindeki bir nesneden verir.
Bakış rejimi, bir görüntünün kimin bakışını doğal ve yetkili, kimin bedenini ise seyredilecek nesne olarak kurduğunu belirleyen estetik düzendir. Kamera yalnızca nereye çevrildiğiyle değil, kimin merakının haklı, kimin mahremiyetinin önemsiz sayıldığıyla da çalışır; düzgün kadrajın içinde küçük bir iktidar dağıtımı saklanabilir.
Bir oyuncunun kapıya yönelmesi, sahnelemede yalnızca bir yer değiştirme değildir; kadrajın boş kalan tarafını, diğer bedenlerin bekleme süresini ve seyircinin bakış hattını da yeniden düzenler. Sahneleme, olayları dekorun içine yerleştirmekten çok, kimin görünür olacağını ve hangi hareketin kaçınılmaz görüneceğini kuran kompozisyondur. Bir masa oyunu gibi, kuralları hareketi sınırlar; iyi düzenleme ise o sınırın içinden seçenek çıkarır.
180 derece kuralı, iki kişi, kamera ve hareket arasındaki hayali çizginin aynı tarafında kalıp kesmelerin yön duygusunu korumasını sağlayan sinema ilkesidir. Kamera bu çizgiyi geçtiğinde konuşanların bakışları ve hareket yönleri tersine dönebilir; seyirci de aynı odadaki kişileri bir anda yer değiştirmiş gibi algılayabilir. Kuralı bozmak başlı başına hata değildir: yeni bir bakış açısı, kopuş ya da huzursuzluk kurmak için bilinçli bir araç olabilir. Mesele çizginin kendisi değil, uzamın seyirciye nasıl öğretildiğidir.
Oyuncu ajansı, bir oyunun seçenek sunmasından çok, oyuncunun kararlarının anlaşılır sonuçlar doğurmasıyla kurulan etkide bulunma hissidir. Bir kapıyı açmak yalnızca animasyonu başlatmıyor, dünyadaki ilişkileri de değiştiriyorsa ajans güçlenir; düğme çokluğu tek başına özgürlük değildir.
Bir sergide duvardaki en büyük işin ilk bakışı alması, yalnızca boyutun değil ışığın, boşluğun ve ziyaretçinin hareket hattının ortak kararıdır. Görsel hiyerarşi, dikkati doğal bir kaynak gibi sunmak yerine onu tasarlayan bu düzendir: eser, açıklama, kurum logosu ve çıkış oku sıraya girer. Bu yüzden neyin göründüğü kadar neyin bekletildiğini de sorar; müze bazen küratör kadar koridorla konuşur.
Kuleshov etkisi, bir yüzü psikolojik açıklama olmaktan çıkarıp kurgu komşuluğunun içine yerleştiren anlam üretimidir. Nötr bir bakış, ardından gelen nesneye göre açlık, yas ya da merak gibi okunabilir; yüz değişmez, seyircinin iki plan arasındaki boşluğu doldurma biçimi değişir. Bu yüzden örnek, oyuncunun ne hissettiğini kanıtlamaktan çok montajın algıyı nasıl ortak yazara çevirdiğini gösterir. Kurgu burada makas değil, küçük bir kehanet makinesidir.
Kademeli bozulma, başarısızlığı tek bir oyun bitti ekranına sıkıştırmak yerine işleyen parçaları seçmeye zorlar; sistemin ahlakı, neyi önce kapattığında görünür.
Negatif alan, görüntüde öznenin çevresinde kalan ve bakışı boş bırakmak yerine onu yöneten bölgedir; bir afişte ferahlık, bir sergide mesafe, bir arayüzde öncelik üretir. Boşluk burada dekor değil, kimin ve neyin görünür olacağını ayarlayan sessiz bir kurgu aracıdır.
Diegetik arayüz, oyunun sağlık göstergesi, haritası ya da envanter bilgisini ekranın üzerine bindirmek yerine oyun dünyasındaki bir nesneye veya davranışa yerleştiren tasarım tercihidir. Bilekteki saatten okunan harita, bilgi verirken karakterin de aynı bilgiye eriştiği hissini kurar.
Foley, çekim sırasında kaydedilmeyen ayak sesi, kumaş hışırtısı ve nesne temasını sonradan üretip görüntüyle eşleyen ses tasarımıdır. Gerçeklik duygusu bazen kadraj dışındaki bu el emeğine yaslanır.
Çekmeceyi açıp ne aradığını unutmak, ev içindeki en küçük kurgu kesmesidir: el bir nesne için kadraja girer, hafıza sahnenin hedefini keser. Bölmeler arasında dolaşan hareketin nedeni silinince çekmece bir arşiv değil, montajı yarıda kalmış bir sahneye dönüşür.
Küratöryel çerçeve, bir serginin yalnızca hangi işleri seçtiğini değil, onları hangi komşulukta görünür kıldığını da belirler; duvarlar bazen eserlerden önce ilişki kurar.
Güvenilmez anlatıcı, yalnızca yalan söyleyen bir ses değil, bilgiyi seçerek dağıtan anlatım düzenidir. Hangi ayrıntının gösterileceği, hangisinin geciktirileceği ve bir çelişkinin ne kadar normalleştirileceği, okurun ya da seyircinin olaylar hakkındaki kanaatini yönetir. Bu yüzden anlatıcı doğru cümleler kurarken bile yanlış bir resim çizebilir; mesele gerçeği saklamaktan çok, gerçeğe giden koridorun ışıklarını seçmektir.