Bir sergide duvardaki en büyük işin ilk bakışı alması, yalnızca boyutun değil ışığın, boşluğun ve ziyaretçinin hareket hattının ortak kararıdır. Görsel hiyerarşi, dikkati doğal bir kaynak gibi sunmak yerine onu tasarlayan bu düzendir: eser, açıklama, kurum logosu ve çıkış oku sıraya girer. Bu yüzden neyin göründüğü kadar neyin bekletildiğini de sorar; müze bazen küratör kadar koridorla konuşur.