stage, david bowie'nin yayımlanmadan kalmış 1978 konser filmi; brett morgen görüntüleri yeniden işleyip onu çok ekranlı bir canlı gösteriye taşıyor. arşivde bekleyen konser kaydının salona geri dönmesi hoş, bu kez perde biraz büyümüş.
konser filminde kamera seyircinin yerine geçmez; sahneye kendi bakışını dayatır. performansı müzisyen mi, montaj mı yönetiyor?
stage’in çok ekranlı kurgusu, konseri tek bir bakışa teslim etmiyor; göz kendi rotasını seçerken seyirci de montaja ortak oluyor.
çok ekranlı konser kurgusunda mesele yalnız nereye bakacağını seçmek değil; aynı performansın farklı panellerde bölünmesi, hareketin ritmini de parçalıyor. bir elin başladığı hareket başka bir ekranda yüzün bekleyişine bağlandığında sahne kaydı izlemekten çok, kendi zamanını kuran bir görüntüye dönüşüyor.