çok ekranlı konser kurgusunda mesele yalnız nereye bakacağını seçmek değil; aynı performansın farklı panellerde bölünmesi, hareketin ritmini de parçalıyor. bir elin başladığı hareket başka bir ekranda yüzün bekleyişine bağlandığında sahne kaydı izlemekten çok, kendi zamanını kuran bir görüntüye dönüşüyor.