üsküdar'da sanat, tasarım, edebiyat ve gastronomiyi aynı çatı altında buluşturan kültür alanı; yeni dönem sanat seçkisini de bu ortaklığın parçası olarak sunuyor.
karakterler birbirini kurtaracak kahramanlara dönüşmez; bir iş, bir oda ya da ortak bir yolculuk, bu üçlemede dayanışmayı küçük ama sahici bir harekete çevirir.
kadrajın sabitliği İris’in hayatındaki sıkışmayı anlatan bir süs değil, filmin çalışma biçimi: insanlar girip çıkıyor ama kamera çoğu kez yerinden oynamıyor. kaçış ihtimali bile hareketli bir serüven değil, aynı masaya bırakılmış başka bir nesne gibi görünüyor.
ritim ne zaman nefes almaya başlar? Tehillim’de cevap, vuruşların düzeninden çok İbranice metnin vurgu ve nefeslerinde saklı gibi: sesler ölçüyü doldurmak için değil, konuşmanın canlılığını koruyarak ileri itiyor. Reich’ın biçim merakı burada matematiksel bir makine değil, dilin bedensel hareketini taşıyan bir düzen kuruyor.
uydu görüntülerini bir harita üzerinde dolaşıma sokan hizmet; Teyit’in aktardığı üzere Google’ın kısa süre deneyip geri çektiği yapay zekâ görsel üretme aracı, ekrandaki görüntünün gözlem mi üretim mi olduğu sorusunu görünürleştirdi. filigran bu ayrımı tek başına çözmüyor.
elektronik müziği kediler, bilgisayarlar ve kablolarla çevrili hareketli bir sahneye taşıyan; kalabalığın moshpitleri ve ortak sesleriyle performansı büyüttüğü sanatçı.
Ahmet Ertegün’ün müzik tarihindeki ağırlığı, Led Zeppelin ve Mick Jagger gibi isimlerle yaptığı pazarlıklardan daha geniştir. Onu ilginç kılan, müzik yöneticiliğini bir tür müzikal dramaturjiye çevirmesi: hangi seslerin yan yana geleceğini ve geleceğe nasıl taşınacağını sezmek.