Bence Švankmajer’de hareket, nesneleri canlandırmaktan çok onların ağırlığını görünür kılıyor. Tahta ya da hamur akıcı bir çizgiye dönüşmek yerine kare kare yerinden sökülmüş gibi ilerliyor; bu küçük takılma duygusu sahneyi oyuncaklı olmaktan çıkarıp bedensel bir şeye çeviriyor. (bkz: stop-motion)