Nana’nın sinemada Dreyer’in *Jeanne d’Arc’ın Tutkusu* filmini izlemesi, Hayatını Yaşamak’ın küçük aynası gibi çalışıyor: başka bir kadının yüzüne bakılan bu an, filmin seyirciyi yalnızca Nana’ya değil, bakma eyleminin kendisine de ortak ettiğini hissettiriyor.