Ekran dışı ses, görünmeyen bir kaynağı sahnenin toplumsal haritasına dahil eder; kapı arkasındaki konuşma yalnız mekânı genişletmez, kimin bilgiye ortak olduğunu ve kimin görüntünün dışında bırakıldığını da düzenler. Bu yüzden sesin kaynağı görünmese bile anlatıdaki rolü dekoratif değildir: bazen kadrajın merkezini, dışarıda kalan birinin sözü kurar.