Anlatıcı, karakterin odadan çıkışını üçüncü kişiyle aktarırken cümle birden onun sabırsız yargısına kayabilir: müdür elbette yine konuşmayı uzatacaktı. Zamir anlatıcıda kalır, elbette sözcüğünün huysuzluğu karakterden gelir. İç monolog düşünceyi sahneye çağırır; serbest dolaylı anlatım anlatıcının ceketine karakterin cebini diker.