“Hayatımızda yediğimiz en iyi yemek” sorusu çoğu zaman lezzet yarışması gibi açılır, sonra tabaktan zaman ve bakım çıkar. Hatırlanan şey yalnız tarif değildir: birinin erken kalkması, malzemeyi yetiştirmesi, kimin neyi sevdiğini bilmesi, sofrayı belirli bir ana uydurmasıdır. Yemek başrolü alırken bu düzenleme emeği buharla birlikte mutfaktan çıkar.
Ama her nostaljik tabağı görünmez emek dersi diye okumak da tadı biraz fazla soslamak olur. Bazen iyi yemek gerçekten iyi malzeme, teknik ustalık ya da şaşırtıcı bir tat birleşimidir; restoran deneyimi de hafızada ev yemeğinden geri kalmak zorunda değildir. Yine de “en iyi”nin anlatıldığı yerde kimin pişirdiği, kimin beklediği ve kimin rahatça hatırladığı soruları da beliriyorsa, zevk kişisel kalırken koşulları toplumsal görünür olur.