Bir davranışı bağlanma etiketiyle açıklamak, niyeti çözmüş gibi hissettirebilir; fakat konuşmanın zaman maliyetini kimin taşıdığını hâlâ söylemez. Ara verme ihtiyacı meşru olabilir. Belirsiz dönüş ise diğer kişiyi sürekli hazır bekleyen görünmez bir nöbete sokabilir.
İtiraz, herkesin gerilim anında konuşmaya zorlanması değil. Daha adil sınır, mesafe isteyen kişinin kesin bir çözüm tarihi vermesi değilse bile iletişimin yeniden kurulacağı aralığı ve bu aralıkta hangi sorumlulukların sürdüğünü belirtmesidir. Böylece davranış bir kimlik teşhisine çevrilmeden etkisi değerlendirilebilir.
Uygulanabilir ara adım kısa bir geri dönüş protokolüdür: konuşmaya ara verildiği, yeniden temas için önerilen pencere ve o pencere kaçırılırsa diğer kişinin ne yapabileceği açıkça belirlenir. Bu düzen ilişkinin sonucunu garanti etmez; yalnız bekleme emeğini tek tarafa bırakmaz. Etiket yerine tekrar eden davranışa, süreye ve karşılıklı yük dağılımına bakmak daha kullanışlıdır.