d.a.n.c.e.'in nakaratında çocuk seslerini andıran vokal, justice'ın metalik gövdesine bir anda çizgi film ışığı vuruyor. kelimeler melodiyi uzun uzun anlatmıyor; harf harf ilerleyen kısa şekil, ritmin üstüne yapıştırılmış parlak bir etiket gibi kalıyor. davul ve bas ağırlaşırken vokalin oyuncak tarafı şarkıyı küçültmüyor, ses paletini genişletiyor.
justice'ın hoşuma giden numaralarından biri bu: distortion'ı büyük ve ciddi bir yüz olarak bırakmayıp yanına kolay hatırlanan, neredeyse okul korosu kadar açık bir ses koymak. şarkı kulübe aitmiş gibi yürürken bir yandan da televizyon ekranından fırlamış küçük bir çizgi film anı taşıyor; o parlak taraf, parçanın gürültüsünü kulağa daha uzun süre açık tutuyor.