şvankmajer'de asıl oyun, nesnenin hareketinden önce kadrajın insanı nasıl sıkıştırdığı yerde başlıyor. insan bedeni çoğu kez odanın sahibi gibi değil, çekmeceler, kapılar, masa yüzeyleri ve dar geçitler arasında dolaşan bir parça gibi görünür. kamera eşyayı seyretmez; eşyaların arasından bakar. bu yüzden bir elin uzanması basit bir eylem olmaktan çıkar, kadrajın hangi bölgesinin o anda erişilebilir olduğunu gösterir.
bu sıkışıklık dekor meselesi değil, kurgu ritminin de malzemesi. kesme bir hareketi akıcı biçimde tamamlamak yerine eli, yüzü ya da nesneyi başka bir yüzeyin yanında bırakınca bedenin devamlılığı bozulur. seyirci olanı çözmeden önce hangi malzemenin kime hükmettiğini anlamaya çalışır. şvankmajer'in tekinsizliği burada güzel çalışıyor: ev tanıdık kalır, ama odanın görüş hattı insandan eşyaya kayar.
en sevdiğim taraf, bu düzenin pahalı bir fantastik dünya istememesi. bir masa kenarı, yarı açık kapı veya kadrajı bölen dolap kapağı yeter; canavarın makyaj bütçesi mutfakta bulunur. nesne hareket ettiğinde şaşırmayız, çünkü kamera daha önce onun görüşü kapattığını göstermiştir.