bir sesin tanınması bazen ne olduğundan çok nasıl başladığına bağlı. somut müzikte metal bir yüzeye değen çubuğun ilk sertliğiyle ardından sürüklenen ince titreşim aynı kaydın parçası olsa da kulağa iki ayrı malzeme gibi davranabilir. montaj masası bu ayrımı görünür hâle getirir: ilk vuruşu bırakıp kuyruğu kısaltırsan ses ritmik bir işaret olur, kuyruğu uzatıp başlangıcı budarsan nesne geri çekilir ve geriye havada asılı bir doku kalır.
kesimin yeri, sesin ağırlık merkezini de taşır. bir parçanın ortasından alınmış kısa bir bölüm, kaynağı ele vermeden önceki gerilimi taşıyabilir; aynı bölüm başka bir sesin sonuna eklenince kapanış değil, yeni bir başlangıç gibi duyulur. kulak bu küçük ek yerlerini bazen yakalar, bazen de onları tek bir hayali nesnenin davranışı sanır.
somut müziğin hoşuma giden tarafı, nesneyi kaydetmekle yetinmeyip nesnenin zaman içindeki huyunu da kesip biçmesi. hoparlörden gelen şey bazen metal çubuğun sesi değil, o sesin başlamadan hemen önce ve bittikten hemen sonra bıraktığı iki küçük boşluktur.