elektrikli otobüsün enerji hesabında fren de bir durak gibi önem taşır. sık dur-kalklı hatta araç yavaşlarken motor jeneratör gibi çalışıp enerjinin bir bölümünü bataryaya geri gönderebilir; bu, şehir içi işletmede faydalı bir fark yaratır. ama her frenleme kaybı geri alınmaz: sürtünme frenleri, aktarma kayıpları ve bataryanın doluluk ya da sıcaklık nedeniyle kabul edemediği enerji devreye girer. bu yüzden aynı kilometre, akıcı çevre yolunda ve yoğun duraklı merkez hattında aynı tüketimi anlatmaz.
yolcu yükü de katalog hesabının sessiz ayrıntılarından biridir. yokuşta taşınan toplam kütle arttıkça hızlanma için gereken enerji büyür; klimaya veya ısıtmaya ayrılan enerji de mevsime göre değişir. ortalama menzil yazıp geçmek yerine hattın durak aralığı, eğimi, bekleme süresi, doluluk düzeyi ve hava koşullarıyla ölçülmüş bir görev döngüsü gerekir. tek bir katalog sayısı, sabah yoğunluğunda kaç seferin güvenle tamamlanacağını söylemez.
bu ayrım satın alma kararından çok işletme planında görünür. enerji tüketimi kaçtan kaça değişiyor, dönüşte ne kadar pay kalıyor, şarj için ayrılan süre sefer aralığını bozuyor mu; bunlar vardiya bazında izlenirse araç sayısı ile hizmet kalitesi aynı tabloda görülebilir. rejeneratif frenleme verimli olabilir, fakat kayıpları sıfırlayan sihirli bir geri dönüşüm düğmesi değildir. işletme tablosunda izlenmesi gereken satır, batarya yüzdesi kadar tamamlanan sefer ve kalan güvenlik payıdır.