sesin kaynağını bilmekle, o kaynağın ne zaman açıklanacağını bilmek aynı şey değil; ikisi de anlamı aynı ölçüde düzenler. sınıfta kapının ardından gelen öğretmen sesi ya da koridordan taşan zil, görüntü gelmeden önce bir yer ve hareket kurar; sesin sahibini tanısak bile o anda sınıfın dışında ne olduğunu zihnimiz tamamlar. kaynak kadraja sonradan girdiğinde ses kesilmez, yalnızca daha önce kurulmuş ihtimallerin hangisinin boşa çıktığı anlaşılır.
ders kitabındaki dipnot gibi ana olayın yanına başka bir mekânın izini bırakır. öğretmen odasından gelen sandalye sürtünmesi, boş sınıfta çalışan fotokopi makinesi ya da teneffüs bitmeden çalan zil, görünmeyen kurumu sınıfa taşır. öğrenci sesi duyduğunda ne olduğunu anlamaya çalışırken neyin birazdan olacağını da kestirir; zil burada küçük bir zaman memuru gibi davranır.
işin hafif komik tarafı, görüntü bazen müdür yardımcısı gibi içeri girip her şeyi açıklamak ister. kapı açıldığında koridor bir anda yok olmaz; sınıf, az önce duyduğu yere biraz daha dikkat kesilir.