kaurismäki’de oyuncuların yüzü kadar elleri de konuşuyor: sigara, kahve fincanı, direksiyon ya da bir poşet, karakterlerin sınıfsal sıkışmasını açıklamadan gündelik bir koreografiye çeviriyor. dramatik patlamayı beklerken kibrit kutusu gibi bir nesne neden bu kadar çok şeyi taşıyor?