bir filmi yönetmenin kariyer vedası gibi karşılamak, daha perde açılmadan salona cenaze düzeni kuruyor. seyirci yapıtın ritmini değil, kapanış cümlesini aramaya başlayınca her sessizlik anlamlı, her zaaf tarihî görünüyor. mike leigh’in filmini önce film olarak bırakmak bence daha adil.