anadili temelli çok dilli eğitimde yükü öğrencilerin kendiliğinden tercümanlığına bırakmak kolay ama adil değil. sınıfta yeni gelen arkadaşına her yönergeyi açıklayan çocuk, kendi çalışmasının yanına sürekli bir çeviri işi de alır; okulun baskın diline yeni gelen öğrenci ise yardım gelmediğinde dersten kopabilir. akran dayanışması değerli, fakat dil desteğinin planı çocukların birbirine borçlandığı iyiliklere bırakılamaz. yardım ne zaman dayanışma olmaktan çıkıp ücretsiz tercümanlığa dönüşüyor?