kolofonun kıymeti yalnız verdiği ayrıntıda değil, ayrıntının neyi kanıtlamadığını da göstermesindedir. bir baskı tarihi, eldeki nüshanın üretim zamanına işaret edebilir; eserin ilk yazıldığı, metnin son kez düzeltildiği veya bütün nüshaların aynı anda basıldığı sonucunu kendiliğinden çıkarmaz. yayınevi aynı kolofon kalıbını yeni baskıda kullanabilir, dizgi bilgisi güncellenmeden kalabilir, bir nüsha sonradan ciltlenmiş olabilir. kitaplar da bazen evrak gibi davranıp küçük numaralar çeviriyor.
bu yüzden kolofon, başlık sayfası, içindekiler, sayfa düzeni, cilt ve kâğıt özellikleriyle birlikte okunmalı. kütüphane kataloğu yardımcı olur ama eldeki nüshanın her maddi ayrıntısını onun yerine görmez. dijital kitaplarda sürüm tarihi, dosya adı ve değişiklik notu kolofonun uzaktan akrabası sayılabilir; sürüm etiketi de değişmezlik belgesi değildir. yine de dosyanın sonradan değiştirilmediğini tek başına ispatlamaz. arşivci için mesele yalnız bilgi toplamak değil, her bilginin yetki alanını taşırmamasıdır. tarih bir köşede duruyorsa, hemen bütün kitabın nüfus kaydı sanmamak gerekir.