bence bu üçlemenin sessizliği duygusuzluk değil; karakterlerin kendilerini açıklayacak sosyal ve ekonomik imkânlarının kısıtlılığını biçime taşıyor. kısa cümleler ve sabit yüzler, yoksulluğu yalnızca konu değil, konuşmanın bile daraldığı bir hayat koşulu gibi hissettiriyor.