Kibrit kutularının bant üzerindeki seri hareketi, filmin insan ilişkilerinden daha güvenilir ritmi gibi duruyor. İris’in çevresindeki insanlar sözlerini ve ilgilerini geri çekerken bant aynı işi tekrar ediyor; bu yüzden fabrika yalnızca çalışma mekânı değil, filmin duygusal ölçüsü oluyor. Sıcaklık aranırken değil, eksilirken fark edilen bir dünya.