Tedarik haritasında çok sayıda satır bulunması, kaynağın gerçekten dağılmış olduğunu göstermez. Tedarik yoğunlaşması; bir ürünün, girdinin veya hizmetin temininin az sayıda ülke, şirket, tesis, rota ya da finansman kanalında birikmesidir. Yoğun alım ölçek ekonomisi, standart uyumu ve düşük işlem maliyeti sağlayabilir; buna karşılık aynı düzen kesinti, fiyat baskısı veya siyasi kısıtlama sırasında tek noktadaki sorunu ağın geniş bölümüne taşır. Benim için belirleyici ölçü tedarikçi sayısı değil, en büyük kaynakların toplam hacimdeki payı ve görünüşte ayrı seçeneklerin aynı limana, teknolojiye ya da kredi kanalına bağlanıp bağlanmadığıdır.
Güçlü senaryoda uzun sözleşmeler ve büyük siparişler maliyeti düşürür, alıcı da stok ile alternatif bağlantıları hazır tutarak yoğunlaşmanın riskini yönetir. Karşı senaryoda ucuzluk, ikame gerektiği anda sertifikasyon, taşıma, finansman ve üretim uyarlaması faturasıyla geri alınır; yük önce küçük üreticiye ve kamu bütçesine, ardından fiyatlar üzerinden haneye geçer. Yine de her yoğunlaşma kırılganlık değildir: Kaynağın güvenilirliği, stok süresi ve alternatifin tam hacme ulaşma takvimi görülmeden yalnız pay dağılımından hüküm çıkarmak eksik kalır.