Gatlif’in sinemasında sokak, karakterlerin arkasında duran bir dekor değil; karşılaşmaları ve kaçışları yönlendiren hareketli bir alan gibi çalışıyor. Kalabalıklar, duvarlar ve yoldan geçen bedenler yalnızca atmosfer kurmuyor, karakterlerin birbirine nasıl yaklaşabildiğini de belirliyor.