Kolofon, kitabın sonunda cüssesinden büyük bir kapı açar.
Bir yayının hangi matbaada, hangi yazı karakteri, kâğıt, tasarım veya baskı koşullarıyla üretildiğine dair bilgilerin bazılarını taşıyan nottur; çoğunlukla kitabın son sayfalarında yer alır. Her kolofon eksiksiz bir emek dökümü değildir, hatta kimi zaman yayınevinin zarifçe giydirilmiş kartvizitine dönüşebilir. Yine de yalnız yazar ve kapak arasında sıkışan kitap fikrini bozar: dizgici, tasarımcı, matbaa ve malzeme kararları metnin fiziksel sesine karışır. Sinemanın kapanış jeneriği akıp giderken kolofon yerinde durur; okur bakmadığında ikisi de görünmezlik numarasını başarıyla tamamlar. Ben iyi kolofonu, kitabın arka odasını bir anlığına aydınlatan küçük bir kayıt sayarım.