Sesli betimlemeyi görüntünün eksiklerini tamamlayan bir dipnot saymak kolaydır. Oysa sesli betimleme; film, dizi, tiyatro ya da başka görsel anlatılarda konuşmalar ile önemli seslerin arasına hareketi, mekânı, yüz ifadelerini, yazıları ve anlatı için gerekli görsel ayrıntıları sözle taşıyan erişim uygulamasıdır. Betimleyici görüntüyü sözcüklere boşaltmaz; sınırlı zamanda neyin gerekli olduğuna karar veren ikinci bir kurgu işi yapar.
Bu seçicilik kör ve az gören izleyiciyi edilgen bir açıklama alıcısına çevirmek zorunda değildir. Her rengi, kostümü ve bakışı üst üste yığmak erişimden çok ses trafiği yaratabilir; yorumu tek doğru duyguya kilitlemek de oyunculuğun belirsizliğini daraltır. Daha kullanışlı ölçü, görsel bilgiyi anlaşılır kılarken izleyiciye çıkarım alanı bırakması ve yapımın ritmini bütünüyle ele geçirmemesidir.