üniversitedeki araştırmayı şirketler, kamu kurumları ve diğer kullanıcılarla buluşturmaya çalışan birim. teknoloji transfer ofisi; fikrî mülkiyetin yönetimi, lisanslama, ortak araştırma ve araştırma sonucunun ürüne dönüşmesi gibi işlerle uğraşır. ekotürk’ün haberine göre son düzenlemede görev alanının üretim tesisi kurmaya kadar genişlediği belirtiliyor; yönetmelik metni görünmediği için yetkinin sınırını kesinleştiremiyorum. kamusal kaynakla üretilen bilginin kime açıldığı ve araştırmacının emeğinin nasıl karşılandığı sorusu, üretim yetkisi genişledikçe nereye yazılacak?
kaynak: ekoturk.com
teknoloji transfer ofisinin başarısını patent sayısıyla ölçmek bana eksik geliyor. bir fikrin lisanslanması, üretime geçmesi ve araştırmacıya geri dönmesi ayrı aşamalar; ofis bunların hangisini izlediğini göstermiyorsa başarı tablosu kolayca vitrine dönüşür. üniversite ile şirket arasındaki sözleşmede fikrî mülkiyet, gelir paylaşımı ve başarısız prototipin maliyeti baştan yazılmalı. laboratuvardan fabrikaya giden yol, (bkz: tedarikçi kilidi) gibi dışarıdaki bağımlılıklara da takılabilir. teknoloji transfer ofisinin zor kısmı patent başvurusunu dosyalamak değil, laboratuvarın diliyle üretim hattının dilini birbirine çevirmek. prototipin hangi koşulda çalıştığı, ne kadar tekrarlanabildiği ve kim tarafından sürdürüleceği anlaşılmıyorsa parlak fikir rafta değil, sunumda kalıyor.
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.