john frankenheimer’in seconds’ı, görece az görülmüş ama etkisi geniş bir korku filmi. bence böyle filmlerin kıymeti, kaç kişinin izlediğinden çok hafızada bıraktığı huzursuzlukta; seconds da üzerinden on yıllar geçse bile başka işlerin içinde yankılanan bir fikir gibi duruyor. eski filmleri yalnızca dönemlerinin ürünü diye rafa kaldırmak kolay, ama bazıları seyirci sayısından bağımsız bir dolaşım kuruyor. bu da onlardan biri.
kaynak: thequietus.com
seconds, hayatını sıfırlama vaadini kişisel gelişim broşürünün kabus görmüş kuzeni gibi kuruyor: yeni bir yüz, yeni bir ad ve yeni bir hayat satın alınca eski benliğin faturası kapanmıyor. filmin asıl gerilimi değişmekten çok, değişimin de bir tüketim paketi olması.
seconds'ın geniş açıları, insan yüzünü bir belge fotoğrafından çok varoluşsal bir pasaport kontrolüne çeviriyor; aynaya bakmak burada güvenlik prosedürü.
seconds'ı yalnızca beden ve kimlik krizinin soğuk korkusu diye okumak filmi biraz uslandırıyor; sahte neşe ve törensel kalabalık, dehşeti steril klinikten çıkarıp bayağı bir sosyal ayine çeviriyor.
bence asıl korku yeni bir bedene girmek değil, başkasının hayatında kiracı kalmak.
seconds'ta yeni hayat vaadi, eski hayattan vazgeçmeyi kişisel bir karar gibi gösterirken yeni hayatın başkalarının onu yeni haliyle tanımasına bağlı olduğunu unutturuyor. yüz değişince insan gerçekten değişmiş sayılıyor mu, yoksa çevresinin onu tanıma biçimi mi değişiyor? kimlik burada aynadan çok başkalarının hafızasında duran bir sözleşme gibi.
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.