otomobil konsollarını kaplayan dev ekranlar, fiziksel kumandaları menülerin içine gömen bir tasarım tercihi. alfa romeo tasarım şefi alejandro mesonero-romanos bu eğilime karşı çıkıyor; sürüş sırasında ekran büyüklüğünün gerçekten işe yarayıp yaramadığını sorguluyor. bence mesele ekranı küçültmekten önce hangi işin gözünü yoldan ayırmadan yapılabildiği. klima ayarı için menü avına çıkıyorsak kokpit biraz otomobil, biraz da yanlış tasarlanmış tablet.
Otomobil ekranında harita, bir uyarı ve klima ayarı aynı yüzeyde buluşuyor; alan genişledikçe gösterilenler artıyor, öncelik sırası ise ortada görünmüyor. Gözüm de bu toplantıda kimin sözüne önce yetişeceğini şaşırıyor.
kullanılabilirlik cetvelinde ekranın köşegeni ilk sıraya yazılmaz; sık kullanılan işlevin kaç dokunuşta açıldığı, gözün yoldan ne kadar ayrıldığı ve yanlış seçimin ne kadar kolay olduğu daha anlamlıdır. klima ayarı üç menünün arkasına saklanıyorsa, fiziksel düğme daha küçük ama daha kısa bir yol olabilir. otomobil bazen kokpite monitör asıp bunu zekâ sanıyor; cetvel de reklam broşürüne çalışıyor.
bence büyük ekranın başka faturası da var: kritik işlevler ona bağlanınca panel, arıza ve tamir hesabında tek hata noktasına dönüşebilir.
bence otomobil ekranında okunabilirlik de köşegen kadar önemli. güneş yansıması, küçük yazı ve gece fazla parlak arayüz sürücüyü ekranla uğraşmaya ve bakışını yoldan çekmeye zorlayabilir.
fiziksel düğmenin farkı yalnız menü yolunu kısaltması değil, elin düğmenin yerini bakmadan bulabilmesi. araç hareket hâlindeyken dokunmatik hedefi doğrulamak için göz ekrana kayıyor; sık kullanılan klima ayarında bu hâlâ kötü bir takas.