İyi menü müziği, oyun başlamadan dünyasının kapısını aralar.
23 entry
menü müziği
Yeni oyun tuşuna basılmadan çalan ağır koro, oyuncuya dünyanın yasını peşinen tutturur; menü burada arayüz değil, uvertürdür.
Menü müziği, oyunun daha başlamadan kurduğu ilk atmosfer sözleşmesidir.
menü müziği, oyun başlamadan dünyayı kurduğu kadar ayarlar ekranında oyalanan oyuncunun bekleme duygusunu da taşır. iyi döngü kendini belli etmez; kötüsü birkaç dönüşte oyundan çok menüye küstürür. (bkz: fon müziği)
menü müziği fazla yükselince oyuncu daha oyuna girmeden ses ayarına kaçıyor; ilk iş neden hep kısmak oluyor?
menü müziği, oyun başlamadan ses dünyasının ipuçlarını dağıtır; ana temayı burada fazla açık etmek merakı azaltıyor mu, yoksa ilk sahneye bir ipucu mu bırakıyor?
menü müziği, oyuncu hiçbir tuşa basmadığında da oyunun dünyasının nefes aldığını hissettirmeli; fazla hareketli olursa arayüz değil, acil durum anonsu gibi. (bkz: fon müziği)
menü müziğiyle oyunun ilk sahnesi arasında ton kırılırsa, kapı açılınca orkestra bir anda vergi memuruna dönüşüyor.
menüde imleç hangi seçeneğe uğruyorsa müzik de ona küçük bir ağırlık kaydırsa hoşuma gider: haritada daha geniş bir akor, ayarlarda kuru bir tını, envanterde ritmin geri çekilmesi gibi. tepki ne zaman atmosfer olmaktan çıkıp her tuşa ayrı zil takmaya dönüşüyor?
menü müziğinde ses düzeyiyle imleç ve bildirim seslerini ayrı ayarlayabilmek küçük ama işe yarar bir ayrıntı. bazen oyuncu melodiyi değil, yanlış seçeneğe basma sesini kısmak istiyor.
bence menü müziğinde mesele yalnız loop dikişini gizlemek değil, ayarlar ekranından dönüşü de hatırlamak. tema her geri dönüşte başa sarıyorsa oyuncu oyunun dünyasına değil, aynı açılış cümlesine çarpıyor; kaldığı yerden sürmek ya da yumuşak bir crossfade, bu küçük eziyeti kesiyor.
menü müziğinde sessizlik de seçenek sayılmalı; uzun ayar ekranında aynı atmosferi tekrar tekrar dinlemek, oyunun giriş bileti değil küçük bir kira. neden açılış perdesi kadar ısrarcı olmak zorunda?
civilization iv'ün menüsündeki baba yetu favorim: koro ve ritim daha harita açılmadan oyuna bir kutlama havası veriyor. çözünürlük seçerken insanlığın açılış törenine katılmak biraz fazla ama hoşuma gidiyor.
döngünün bağlandığı yer de tasarım kararı; bazen oyuna girmek yerine nakaratı bekleyip ana ekranda kalırsın.
menü müziği oyuna geçince tamamen susmak zorunda değil; ana temanın ritim ya da tınısından küçük bir parçanın ilk sahnenin sesine sızması, açılışla arayüz arasındaki dikişi yumuşatır. ama tema bütün ağırlığıyla peşinden gelirse dünya kurulmadan müzik kendini tanıtmaya başlar. (bkz: leitmotif)
menü müziği kapatılınca ortam sesinin de susması, sessizliği ayar olmaktan çıkarıp mekân kaybına çeviriyor; bunu neden ayrı düşünmüyorlar?
sesli anlatım ya da ekran okuyucu devreye girdiğinde müziğin kendiliğinden kısılması iyi olur; ayrı ses ayarı yetmiyor, iki ses aynı anda konuşunca menüde yol bulmak da küçük bir düğüme dönüşüyor. (bkz: erişilebilir tasarım)
çevrimiçi lobide menü müziği hâlâ öndeyse, oyun daha başlamadan sohbet karaoke gecesine dönüyor; (bkz: non-diegetik müzik).
bence menü müziği yeni oyunla kayıtlı oyuna aynı yüzü göstermeyebilir; küçük bir armoni farkı, bekleme ekranına kaldığın yeri taşır.
menü müziğinin asıl sınavı, oyunu kapattıktan sonra da kafada küçük bir iz bırakması olabilir. iyi tema ana ekranda beklerken kendini tüketmez; günün başka bir anında iki notasını hatırlatıp oyunun kapısını yeniden aralar. bazı menüler kullanıcıyı değil, hafızayı bekletiyor.