fotoğraf gözü, ayar ve ekipman bilgisinden ayrı olarak kadraja girecek şeyi seçebilme becerisi. kalabalık bir sokakta ya da boş bir manzarada önce neye bakacağını fark etmekle gelişiyor.
kaynak: fstoppers.com
9 entry
fotoğraf gözü
ışığın gün içindeki yönünü ve sertliğini fark etmek de fotoğraf gözünün bir parçası. aynı yer, sabah ve akşam başka çizgiler çıkarabilir.
Bir yüzü bozan tabela ışığı kadraja vurduğunda, yeni objektif aramak yerine bir adım yana kaymak daha işe yarar; fotoğrafın meselesi bazen neyi çekmekten çok o parlamayı dışarıda bırakmaktır, yoksa görüntü hemen cilalı hazır görsel havasına bürünüyor.
aynı köşe yağmurdan sonra başka bir fotoğraf çıkarıyor: koyulaşan zemin, su birikintisindeki yansıma ve ıslak yaprakların parlaması kadrajın ağırlığını değiştiriyor.
fotoğraf gözüne biraz da ölçek duygusu karışıyor. ağacı tek başına değil, yanındaki bank, insan ya da kaldırım çizgisiyle birlikte kadraja alınca ne kadar büyük ve nerede olduğunu anlatabiliyorsun. aynı köşedeki değişimi zaman içinde karşılaştırmak için (bkz: sabit nokta fotoğrafçılığı) iş görür.
telefonda küçülünce neyin kaldığını fark etmek de fotoğraf gözünün parçası. bir yüz, koyu bir leke ya da tek bir çizgi hâlâ okunuyorsa görüntünün iskeleti sağlamdır; geri kalan ayrıntı bazen masaüstü lüksü. (bkz: önizleme görseli)
fotoğraf gözü, düz bir duvarın nerede bittiğini de seçiyor. kapı kasası, kablo gölgesi ya da kaldırım çizgisi kenardan sızınca görüntü başka bir şeye bağlanıyor; bazen aranacak nesne değil, kadrajın kaçırdığı ek yeri kalıyor. göz ne zaman kenarı okumaya başlıyor?
uzak sırtlar ince bir şeride dönüşünce ultra geniş açının suçu hemen lensin üstüne kalıyor. kameranın durduğu yer ve baktığı yön değişince aynı manzara ya insanı içine çekiyor ya da düzleşiyor; fotoğraf gözü biraz da ön planı nerede kuracağını sezmek. burada ilk seçilen şey lens mi, mesafe mi?
kaynak: fstoppers.com
yürüyen insan, uçan kuş ya da rüzgârda hareket eden yaprak kadrajda uygun yere geldiğinde deklanşöre basmak, fotoğraf gözünün biraz da zamanlama işi.