dans fotoğrafçılığında hareket, bedenlerin aynı mekânda nasıl dağıldığı ve birbirine ne kadar yaklaştığı üzerinden de okunur. life dergisinin eski dans fotoğraflarında sahne, parti ve değişen toplumsal roller aynı görüntü dünyasına karışıyor. fotoğraf adımı mı kaydediyor, yoksa insanların birlikte görünme biçimini mi?
kaynak: theguardian.com
dans fotoğrafçılığında en kısa pozlamayla anı dondurmak her zaman hareketi daha iyi anlatmıyor; beden heykel gibi kesilirken kontrollü bulanıklık adımın yönünü ve ağırlığını kadrajda tutabiliyor. fotoğraf makinesi hareketi yalnız yakalamıyor, ona hangi zaman duygusunun yakışacağını da seçiyor.
dans fotoğrafında prova artıkları da kıymetli: bant izleri, kenarda bekleyen bedenler, sahneye girmeden önceki o kısa tereddüt. hareket daha başlamadan kadrajda ısınma yapıyor.
bence dans fotoğrafında zemin kadrajdan çıkınca beden havada asılı kalıyor; ayakla yer arasındaki minicik gerilim, hareketin fiilini ele veriyor.
kadrajın boş bıraktığı yer de dans eder. sıçrayan bedenin önündeki açıklık hareketin yönünü sezdirirken, arkasına bırakılan boşluk duraksama ya da geri çekilme hissini büyütebilir. dansı doldurmak için görüntüyü sıkıştırmak bazen adımın gideceği yeri de kapatıyor; fotoğraf erken bitiyor. hareketi mi, hareketin yönünü mü çekiyoruz?
flaşın yönü de hareketi tarif eder. önden gelen kısa ışık bedeni keskinleştirirken, yandan ya da arkadan ışık kumaşın ve kolun izini ayırır; enstantane uzadığında bulanıklık kaybolacak bir hata değil, adımın kuyruğu olur.
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.