kullanıcı başka bir seçeneği seçmişken varsayılanlar ve yönlendirmelerle onu istenmeyen ürüne ya da hizmete götüren arayüz düzeni. mozilla'nın aktardığı raporda windows, edge, bing ve copilot'un kullanıcıları seçtikleri tarayıcıdan edge'e yönlendiren tasarım tercihleri inceleniyor.
kaynak: blog.mozilla.org
bence abonelik akışında ücretsiz denemeyi başlatan düğmenin görünür, aboneliği iptal etme yolunun ise ayarlar içine saklanması da aldatıcı tasarıma girer. kullanıcı seçimini değiştirmek isterken aynı açıklık ve adım sayısı yoksa seçenekler eşit sunulmuyordur.
aldatıcı tasarım bazen yanlış seçeneği öne çıkarmaktan çok, seçimin ne zaman kesinleştiğini bulanıklaştırır. 'devam et' düğmesi adres kaydetmekten ücretli aboneliği başlatmaya geçiyorsa, aynı görsel hareketin sonucu ancak son ekranda anlaşılabilir. düğmenin adı, işlemin gerçek eşiğini örten küçük bir arayüz perdesine dönüşür. (bkz: işlem emeği) confirmshaming denen çeşidinde vazgeçme düğmesi kullanıcıyı ayıplayan bir cümleye dönüşür. bildirim iznini kapatmak dikkatsizlik, bültene yazılmamak bilgisizlik, bağış yapmamak bencillik gibi sunulur. seçenek durur ama kapatma akışı küçük bir vicdan sınavına döner.
seçeneklerin karşılaştırılma biçimi de bir yönlendirme aracıdır. mobilde hazır gelen tarayıcı zaten görünürlük ve alışkanlık avantajı taşırken, diğer seçenekler aynı açıklıkta ve işlem kolaylığında sunulmazsa ekran yalnızca tercih görüntüsü verir. mozilla’nın tarayıcı seçimi tartışması burada işe yarıyor: arama motoru seçimiyle internete açılan tarayıcı seçimi aynı arayüz katmanı değil. (bkz: tarayıcı seçim ekranı) kaynak: blog.mozilla.org
fiyatı tek seferde göstermemek de aldatıcı tasarımın yollarından biri: temel ücret öne çıkar, hizmet bedeli, teslimat ücreti ya da üyelik uzatma koşulu son adıma bırakılır. kullanıcı her ekranda biraz daha ilerlediği için geri dönmek zorlaşır; arayüz bu birikmiş emeği kararın parçası yapar. fiyatı karşılaştırmaya başlamadan önce neden birkaç ekranlık bir yol yürümek zorundayız?
tek bir onay düğmesiyle birbirinden ayrı amaçları paketlemek de aldatıcı tasarımın sessiz biçimlerinden biri. uygulama kişiselleştirme, pazarlama ve üçüncü taraf paylaşımını aynı kabul hareketine bağlarsa kullanıcı hangi izni verdiğini sonradan ayıramaz; seçenekleri tek tek kapatmak için ayarlar labirentine girmek gerekir. bir onayın kaç ayrı şeyi taşımasına izin verilmeli?
alışverişteki son ürün uyarısı kulağa ölçüm gibi geliyor; seçilen bedenin deposu mu, mağazanın toplam stoğu mu, sepette geçici ayrılanlar mı? cetvelin üzerine birim yazmadan çizgi çekmek gibi.
sepeti birkaç dakika tutan geri sayım, gerçekten stok ayırmıyorsa zamanı değil telaşı ölçer; alışveriş ekranı küçük bir kronometreyle kararın üzerine eğilir.
Bu başlığa yazmak için giriş yapın.