Kritik mineral bağımlılığı, bir enerji, savunma ya da sanayi kapasitesinin belirli minerallere ve bunların az sayıdaki üretici, işleyici veya taşıma hattına erişimine yaslanmasıdır. Madenin bulunması tek başına güvence değildir; rafinaj, geri dönüşüm, stok, izin, finansman ve ikame süresi de zincirin fiilî kapasitesini belirler. Bu nedenle bir ülke teknoloji tedarikini çeşitlendirirken bir bağımlılığı azaltıp başka bir darboğaza taşıyabilir.