Duvar metni bakıştan önce konuşabilir. Sergide eserleri, sanatçıyı veya seçkinin çerçevesini açıklamak üzere duvara yerleştirilen bu yazı; bilgi verirken izleyiciye neyi hangi bağlamda görmesi gerektiğine dair bir okuma rotası da çizer.
İyi bir duvar metni eserin yerine geçmez, karşılaşmaya birkaç tutamak bırakır. Fakat dili bütün ihtimalleri önceden mühürlediğinde salon, sergiden çok cevap anahtarı dağıtan bir sınava döner. Bunun olası nedeni yalnız fazla sözcük değil, kurumun kendi yorumunu nötr bilgi gibi sunmasıdır. Metni tümden kaldırmak da otomatik özgürlük sağlamaz; tarihsel bağlamı ve görünmeyen emeği sessizce ayrıcalıklı ziyaretçilerin önbilgisine bırakabilir. Asıl mesele belki yazının varlığı değil, kimin bilgisini kapı sayıp kimin merakını koridorda beklettiğidir.