Bakış rejimi, yalnız kameranın kimi gösterdiği değil, kimin görme yetkisine sahipmiş gibi kurulduğudur. Bir sahne bilgiyi bir karaktere erkenden verip diğerinden sakladığında seyircinin merakı kadar sorumluluğu da dağıtır; sergide de benzer bir düzenek işler: merkezdeki eser kadar kenarda bırakılan emek, bakışın sınırını çizer. Kamera bazen pencere değil, sırların gümrük memurudur.