Bir uygulamanın defalarca kötü sonuç doğurmadan sürmesi, onun güvenli olduğunu kanıtlamaz; yalnız tehlikenin henüz sonuca dönüşmediğini de gösterebilir. Sapmanın normalleşmesi, kuraldan veya tasarlanmış işletim sınırından ayrılan bir uygulamanın başarılı tekrarlar, üretim baskısı ya da zayıf geri bildirim nedeniyle giderek olağan ve kabul edilebilir görülmesidir.
Zincir çoğu kez küçük bir istisnayla başlar. İstisna işe yarar, belirgin zarar görülmez, sonraki vardiya aynı yolu kullanır ve yerel uygulama zamanla resmî yöntemin önüne geçer. Bu süreç her sapmanın bilinçli umursamazlık olduğu anlamına gelmez; prosedür uygulanamaz olabilir, kaynaklar yetersiz kalabilir veya çalışanlar işi sürdürebilmek için uyarlama yapabilir. Sorun, uyarlamanın koşulları ve biriken maruziyet görünmez kaldığında büyür.
Savunma, olaydan sonra kuralı yeniden okumakla sınırlı değildir. Rutin işin örneklenmesi, küçük sapmaların cezasız raporlanması, prosedür ile saha koşulunun karşılaştırılması, durdurma yetkisi ve üretim baskısının izlenmesi gerekir. Bir kazada bu kavramın anılması ise nedenin doğrulandığı anlamına gelmez; tekrarların, uyarıların, karar yetkisinin ve denetim kayıtlarının zaman çizelgesinde gösterilmesi gerekir. Asıl ayrım belki de sapmanın varlığından çok, sistemin onu öğrenip öğrenemediğindedir.