Bir afişte göz önce en büyük sözcüğe gider; bu refleks, düzenin tesadüfi değil kurulmuş olduğunu gösterir. Görsel hiyerarşi, öğelerin ölçek, konum, kontrast, renk, boşluk ve tipografi yoluyla hangi sırada fark edilip okunacağını düzenleyen ilişkidir. Başlık, görsel ve dipnot aynı yüzeyde durur ama aynı ses yüksekliğiyle konuşmaz; tasarım bakışa görünmez bir trafik planı çizer.
Bu plan açıklığı artırabilir, karmaşık bilgiyi erişilebilir kılabilir. Yine de büyük olanın önemli, soluk olanın ikincil sayılması doğal yasa değil, tasarımın verdiği roldür. Aşırı hiyerarşi her şeyi tek komutanın emrine sokup ayrıntıyı dekor erliğine indirger; zayıf hiyerarşi ise her öğeyi aynı anda megafona çıkarır. İyi düzen belki de gözü yalnız yönetmez, sapması için birkaç yan yol da bırakır.