Bir yaklaşım boşluğu doldurulmamış yer sayar; diğeri onu nesneler kadar çalışan bir kompozisyon öğesi olarak okur. Negatif alan, görsel bir düzenlemede ana biçimlerin çevresinde ve arasında kalan, onların sınırını, ağırlığını ve birbirleriyle ilişkisini kuran alandır. Bir afişte tek figürün çevresindeki geniş açıklık yalnız ferahlık sağlamaz; bakışın nereye konacağını ve figürün yalnız mı, baskı altında mı görüneceğini de belirler.
Yaygın varsayım, daha çok boşluk bırakmanın otomatik olarak zarif tasarım ürettiğidir. Oysa oran, yön ve içerikle ilişki kurulmadığında boşluk tasarımın nefesinden çok eksik vardiyasına benzer. Daha kullanışlı soru, alanın dolu olup olmadığı değil, gözün hareketine ve biçimlerin gerilimine ne yaptırdığıdır.