Beyaz küp, sergi mekânını beyaz duvarlar, düzenli ışık ve mümkün olduğunca geri çekilmiş mimariyle nötr bir zemin gibi kuran teşhir anlayışıdır. Eseri gündelik bağlamdan ayırıp bakışı yoğunlaştırabilir; fakat duvarın susması kurumun sustuğu anlamına gelmez, çünkü yerleştirme, boşluk ve seçki hâlâ hangi işin merkezde kalacağını belirler. Tarafsızlık bazen yalnız iyi ütülenmiş bir küratörlük kostümüdür; dikiş yeri ışık değişince yeniden belirir.