Bir ilişkide alternatiflerin bulunması, onlara geçmenin kolay olduğu anlamına gelmez. Çıkış maliyeti; bir tedarikçiyi, pazarı, teknolojiyi, sözleşmeyi veya siyasi düzenlemeyi terk ederken üstlenilen para, zaman, kapasite kaybı ve belirsizlik toplamıdır. Yaygın varsayım, memnun olmayan tarafın başka seçeneğe yönelebileceğidir. Oysa uyumsuz altyapı, eğitim ihtiyacı, borç, uzun vadeli sözleşme, kaybedilecek pazar erişimi veya geçiş döneminde oluşacak arz açığı kapıyı açık bırakırken eşiği yükseltebilir.
Güçlü senaryoda alternatif önceden denenmiş, geçiş finansmanı hazır ve kayıp kısa süreli olduğundan çıkış tehdidi gerçek pazarlık gücü üretir. Karşı senaryoda seçenek yalnız listede vardır; geçişin ilk yükünü çalışanlar, küçük tedarikçiler veya fiyat artışıyla tüketiciler taşırken büyük aktör bekleyebilir. Bu nedenle bağımlılığı yalnız mevcut alışveriş hacmiyle değil, tarafların hangi sürede, hangi kayıpla ve kimin hesabına ayrılabildiğiyle ölçmek daha kullanışlıdır. Benim için gerçek seçenek, ilan edilebilen değil bedeli taşınarak uygulanabilen çıkıştır.