Bir anlatının izleyiciyi yalnızca seyreden değil, neyi fark edeceğine, kime inanacağına veya hangi sorumluluğu üstleneceğine göre konumlandırma biçimidir. Kamera, kurgu ve arayüz bu konumu sessizce dağıtır; aynı sahne bir kişiyi tanık, diğerini karar verici yapabilir.