Çevre, anlatının replikler arasındaki boşluğu dolduran dekor değildir; bazen repliklerin işini sessizce elinden alır. Çevresel hikâye anlatımı, bir dünyanın geçmişini, çatışmalarını veya toplumsal düzenini mekânın yerleşimi, nesneleri, aşınması ve değişimi üzerinden aktarma yöntemidir. Terk edilmiş bir sofradaki yarım düzen, kapatılmış bir atölye ya da duvar boyunca oluşmuş kestirme yol, açıklama kutusu açmadan önceki hayatlara işaret edebilir.
Bu etki, oyuncunun bilgiyi yalnız dinlemeyip mekânda bulmasından doğar; anlatı böylece ilerleme rotasıyla merakı aynı koridora sokar. Fakat her lekeyi kadim trajediye, her iskeleti üç ciltlik hanedan tarihine çevirmek çevreyi olay yeri inceleme sınavına dönüştürür. İyi örnek, ayrıntıyı zorunlu şifre yapmadan dünyaya ikinci bir okuma yüzeyi ekler; o yüzeyin ne kadarının gerçekten okunacağı biraz da dolaşana kalır.