Altyazı, sesi yazıya taşıyan nötr bir boru değildir. Konuşmaları ve gerektiğinde anlamlı sesleri görüntüyle zamanlanmış metne dönüştüren bu pratikte çevirmen, editör ve arayüz aynı cümlenin görünürlüğünü paylaşır. Bir ağız özelliği standart dile çekilebilir, söz oyunu açıklamaya dönüşebilir, uzun replik ekranın altındaki iki satırlık bavula sığdırılabilir. Böylece kimin nasıl konuştuğu kadar, kimin rahatça okuyabildiği de yeniden düzenlenir.
Yine de her kısaltmayı temsil kaybı saymak haksızlık olur; okuma süresi, ekran büyüklüğü ve görüntüyü kapatmama ihtiyacı gerçek sınırlardır. Ayrım, zorunlu sıkıştırma ile bazı karakterleri sürekli daha renksiz, bazı sesleri ise gereksiz sayan tercih arasında belirginleştiği ölçüde anlamlıdır.