İkinci ekran, televizyon ya da başka bir ana içerik izlenirken telefon, tablet veya bilgisayarın eşzamanlı kullanılmasıdır. Sonuç yalnız dikkatin ikiye bölünmesi değildir: izleyici bir oyuncuyu arar, mesajlaşır, yorumlara bakar ya da anlatının yavaşladığı yerde başka bir akış açar. Ekranlardan biri hikâyeyi taşırken diğeri merakın, sosyalliğin ve kaçışın küçük servis kapısı olur.
Bu kullanım bazen yapımın eksik tuttuğu bağlamı tamamlar, bazen de bildirimler ve sonsuz akış sayesinde boşluk bırakmayan bir dikkat düzenine dönüşür. Yine de her telefon bakışını eserin yenilgisi saymak kolaycıdır; ortak ev ritmi, canlı yayın sohbeti veya erişim ihtiyacı da iki ekranı anlamlı kılabilir. İkinci ekranın izleyicinin seçimi mi, yoksa ilk ekranın artık tek başına sessizlik isteyememesinin sonucu mu olduğu biraz açık kalır.