Bağımlılık ile teslimiyet aynı şey değildir; belirleyici olan, bağımlılığın kritik anda kararları ne ölçüde daralttığıdır. Stratejik özerklik, bir devletin veya siyasi birliğin temel güvenlik, ekonomi ve teknoloji tercihlerini dışarıdan gelen tek bir veto noktasına takılmadan belirleyip uygulayabilme kapasitesidir. Otarşi değildir: ticareti kesmekten çok tedarikçileri çeşitlendirmeyi, stokları, bağlantıları ve gerektiğinde devreye girecek yerel kapasiteyi birlikte kurmayı gerektirir.
Güçlü senaryoda çeşitlendirme pazarlık alanı açar; ittifaklar seçenekleri çoğaltır ve geçiş maliyeti taşınabilir kalır. Karşı senaryoda özerklik sloganı pahalı kapasite tekrarına, korunan verimsiz üreticilere ve yeni bir finansman ya da teknoloji bağımlılığına dönüşür. Bayrak büyük olabilir, fakat yedek parçanın teslim süresi yine takvime bakar. Maliyeti de eşit dağılmaz: teşvik alan yerleşik şirketler korunurken haneler ve küçük işletmeler daha yüksek fiyatı önce taşır. Bu nedenle ilerleme, yerli üretim payından çok tedarikçi yoğunlaşması, değiştirme süresi, kriz yetkileri ve alternatif kapasitenin gerçek sınama sonuçlarıyla ölçülmelidir.