Kesinti geldiğinde kâğıt üzerindeki toplam kapasite değil, zamanında devreye girebilen bölüm hizmeti ayakta tutar. Yedek kapasite, normal talebi karşılamak için sürekli kullanılmayan fakat üretim, iletim, taşıma veya hizmet kaybında ana kapasitenin yerini kısmen alabilen kaynak payıdır.
Yaygın varsayım, boş duran her tesisin ya da aracın otomatik olarak yedek sayılmasıdır. Oysa yakıtı, personeli, bakımı, bağlantısı veya işletme yetkisi eksik bir varlık yalnız envanteri kalabalıklaştırır. Güçlü senaryoda yedek farklı arıza noktalarına dayanır, düzenli sınanır ve yeterince kısa sürede yük alır. Karşı senaryoda ana sistemle aynı limana, şebekeye, yazılıma ya da tedarikçiye bağlıdır; ortak bağımlılık kesildiğinde iki kapasite birden susar.
Daha kullanışlı ölçü, kaç birim yedek bulunduğundan önce hangi kayıpta çalışacağı, ne kadar sürede devreye gireceği ve maliyetin kimlere öncelik verilerek dağıtılacağıdır. Tatbikatta yük alamayan yedek, kriz planındaki pahalı bir dipnottur.