Bir alanın atmosfere verdiği suyu yalnız çıplak yüzeyin kurumasıyla açıklamak, bitkileri su hesabının dışında bırakır. Evapotranspirasyon; toprak ve su yüzeylerinden buharlaşma ile bitkilerin terleme yoluyla aktardığı suyun toplamıdır. Hava sıcaklığı, nem, rüzgâr ve ışınım atmosferin su talebini etkilerken; toprak nemi, kök derinliği, yaprak alanı, tür bileşimi ve büyüme evresi gerçekleşen kaybı sınırlar. Bu nedenle sıcak bir gün her yerde aynı su kaybını üretmez: suyu azalmış toprakta buharlaşma ve terleme baskılanabilir, yoğun bitki örtüsünde ise yapraklar su takviminin sessiz muhasebecilerine dönüşebilir. Potansiyel evapotranspirasyon atmosferik talebi belirli varsayımlar altında anlatır; gerçek evapotranspirasyon su erişimi ve örtü koşullarıyla sınırlıdır. Sulama ya da kuraklık yorumu, aynı mevsim evresinde yağış, toprak nemi ve bitki örtüsü kayıtları birlikte karşılaştırılabildiğinde güçlenir.