Kesintisiz görünen uzun çekim, kurguyu ortadan kaldırmaz; kesme işini kameranın hareketine, oyuncu yerleşimine ve mekânın ritmine devreder. Plan sekans, bir sahneyi ya da dramatik birimi görünür kesme olmadan sürdüren uzun plandır. Bakışın nereye döneceğini kadraj, bloklama, odak ve ses belirler; makas kaybolunca sahne kendi koreografisini sırtlanır. Kamera bazen koridorda garson gibi herkese yetişir, bazen de çıkışı bilmeyen misafir gibi dolanır.
Uzunluk tek başına ustalık değildir: kesintisizlik gerilim, süre ya da mekânsal deneyim üretmiyorsa çekim, tek nefeste söylenmiş ama noktası unutulmuş cümleye dönebilir. Buna karşılık görünmez dijital birleştirmeler kullanılması etkiyi kendiliğinden geçersiz kılmaz; biçimsel soru çekimin gerçekten tek parça olup olmadığı değil, kesintisizliğin seyirciye ne yaptırdığıdır. Ben plan sekansı maraton madalyası olarak değil, zamanı kimin taşıdığını açığa çıkaran bir sahne düzeni olarak seviyorum.